พี่รู้มั้ย
วันนี้ฉันมีแรงฮึดขึ้นมาอีกนิดนึงเพราะพี่เลยนะ
เรื่องเล็กน้อยน่า
การสัมภาษณ์ครั้งนี้มันสำคัญกับเธอมากนี่นา
เพราะงั้นเธอต้องผ่านให้ได้นะ
เข้าใจมั้ย
พี่รู้อะไรมั้ย
ตอนที่ฉันเห็นหน้าพี่ หัวใจฉันเต้นแรงมากเลยนะ
เพราะอะไรกันนะ
ฉันต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ
ขอดูหน้าพี่ชัดๆ หน่อยสิ
เธอจะทำอะไรเนี่ย
ขอดูหน้าชัดๆ หน่อย
ไม่เห็นจะเข้าใจเลย
คนอย่างพี่มีดีตรงไหนงั้นเหรอ
ตกใจหมด
คังดงกู มาทำอะไรอยู่ตรงนี้
ฉันนอนไม่หลับ
ทำไมต้องทำหน้างอด้วย
ฉันคิดถึงคำพูดของเธอ
ว่าจะรับมือกับเรื่องคุณยุนอายังไงดี
แต่ไม่ว่าจะคิดยังไง ฉันก็หาคำตอบไม่ได้เลย
ใช่ มันไม่ง่ายหรอก
มาดื่มโซจูด้วยกันมั้ย
ฉันเองก็เจอมาหนักเหมือนกัน
เอาสิ
ไปดื่มกันเถอะ
ไปสิ
ถอดรองเท้าด้วย
อย่าเพิ่งหยุดเดิน
- ใกล้ถึงแล้ว - เงียบน่า
- เร็วเข้า - ฉันอยากดื่มต่อ
- ผิดทางแล้ว ห้องเธออยู่ทางนี้ - ฉันอยากดื่มอีก
ฉันยังดื่มได้อีก
เป็นอะไรหรือเปล่า
ไอ้นี่มันอะไรวะ...
กล้องของดงกูนี่หว่า
ซอจิน เราจะทำยังไงกันดี
เราทำกล้องของดงกูพัง
เอาไงดีเนี่ย
แย่แล้ว แย่แน่ๆ
ปวดหัวจังเลย
- ทำไมต้องดื่มกันขนาดนั้นด้วย - ฉันเหนื่อย อย่ามายุ่งกับฉัน
ดื่มกันหนักก็แบบนี้แหละ
ฮัลโหล
ค่ะ คุณตำรวจ
จับนักต้มตุ๋นคนนั้นได้หรือยังคะ
ยังเหรอคะ
ค่ะ
เขาเอาแต่บอกให้รอไปก่อน
ยังจับไอ้สิบแปดมงกุฎพูดไทยคนนั้นไม่ได้เหรอ
ยังจับไม่ได้
ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนนะ
ถ้าพวกเขาจับได้เมื่อไหร่ ฉันเอาเขาตายแน่
ไม่ต้องห่วงหรอก ตำรวจต้องจับเขาได้แน่
ดูชิก แล้วแกเป็นไงบ้าง
ฉันหมายถึงเรื่องมัลกึม
ฉันไม่เป็นไร
มันเป็นโอกาสที่ดีสำหรับเธอ
แบบนี้ก็ดีแล้ว
อีกอย่าง ฉันต้องเริ่มกลับมาเขียนนิยายอีกครั้ง
ฉันคงไม่มีเวลาคิดเรื่องเธอแล้วล่ะ
นิยายเหรอ ไหนแกบอกว่าเขียนเสร็จแล้ว
แฟนๆ ของฉันเรียกร้องอยากอ่าน "ปธน. บรูซลี ซีซันสอง"
ซีซันสองเหรอ
นิยายที่ปธน. สหรัฐ ซัดลมปราณใส่มนุษย์ต่างดาวเนี่ยนะ
ตอนแรกฉันก็ว่าจะพักก่อน
แต่ฉันปฏิเสธเสียงเรียกร้องของแฟนคลับไม่ได้
ฉันไปทำงานพิเศษก่อนนะ
ซีซันสองเนี่ยนะ
เมื่อวานฉันเห็นพวกคุณกินเหล้ากัน ก็เลยทำพุกออกุกไว้ให้
จริงเหรอคะ
สดชื่นจังเลย
- คุณดงกูก็ลองทานดูสิคะ - ขอบคุณครับ
ซอจินกับคุณจุนกียังไม่ตื่นเหรอเนี่่ย
เมื่อคืนพวกเขาดื่มกันหนักน่าดูเลย
ช่วงนี้สองคนนั้นอยู่ด้วยกันบ่อยนะ
เดี๋ยวก็ได้กันหรอก
ได้กันงั้นเหรอ
พูดออกมาได้ยังไง
กล้าดียังไงถึงมาจับคู่น้องสาวที่น่ารักของฉัน...
กับผู้ชายแบบไอ้พี่บ้านี่
- จุนกีไม่ดีตรงไหนเหรอคะ - เอ่อ...
ผมไม่ได้บอกว่าเขาเป็นคนไม่ดี
แต่ผมโตมาด้วยกันกับเขา เขาจะมาคบกับน้องสาวผมไม่ได้
นี่ มินซูอา
ห้ามพูดแบบนั้นอีกเด็ดขาดเลยนะ
ทำไมเมื่อคืนพวกเธอต้องไปดื่มกันด้วย
ดื่มที่ไหน กลับมากี่โมง
ฉันจำไม่ได้
ซอจิน เมื่อคืนเรากลับมากี่โมงนะ
ฉันภาพตัดไป จำอะไรไม่ค่อยได้เลย
ฉันก็ภาพตัดเหมือนกัน จำอะไรไม่ค่อยได้เลย
เราเริ่มดื่มโซจูตอนประมาณทุ่มนึง
แล้วพวกเราก็สั่งเบียร์
เรากินหอยทากกับโซแมก
แล้วต่อด้วยออมุกทังแล้วก็มักกอลี...
ตอนที่เรากำลังจะกลับ เจ้าของร้านก็ทำของให้กินฟรีๆ
พวกเราก็เลยสั่งโซจูอีกขวดนึง
เราดื่มโซจูกันแก้วสองแก้ว
ทำไม พวกเราทำอะไรเหรอ
เดี๋ยวนะ
ฉันยังดื่มได้อีก
อะไร มีอะไร
พวกเธอทำอะไรกันงั้นเหรอ
เปล่า ไม่ได้ทำอะไร
ใช่ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น
ฉันไปอาบน้ำก่อนดีกว่า
ฉันไปนอนต่อดีกว่า
ชิบหายแล้ว ไม่ใช่ความฝันจริงๆ ด้วย
กล้องมันพังจริงๆ
ถ้าดงกูรู้เข้า หมอนั่นเอาฉันตายแน่
ทำไมฉันถึงทำแบบนั้นเนี่ย
ทำไมกัน
ทำไม
ฉันไปจูบพี่เขาทำไมเนี่ย
ทำไมกัน
- ซอจิน - อะไร
เธอจำได้มั้ยว่า เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง
พี่ก็จำได้เหรอ
แหงสิ ฉันจะไปลืมได้ยังไง
เป็นแบบนี้ไปได้ยังไงเนี่ย
แล้วเราจะทำยังไงกันดี
พี่จุนกี เราทำเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นได้มั้ย
ว่าไงนะ
จะทำแบบนั้นได้ยังไง ก็เรื่องมันเกิดขึ้นจริงๆ
เราแค่เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ และไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก
- แล้วถ้าดงกูรู้เข้าล่ะ - อะไรนะ พี่ดงกูเหรอ
เขาไม่รู้หรอก เขาไม่ได้เห็นเราสักหน่อย
แต่ความลับไม่มีในโลกนะ
อย่าพูดแบบนั้นสิ
ไม่มีใครเห็นเหตุการณ์สักหน่อย เราแค่ต้องช่วยกันปิดเรื่องนี้
แต่ก็จริงของเธอ
ก็ใช่ไง เพราะงั้น...
ช่วยกันเหยียบเรื่องนี้ให้มิดเลยนะ
เข้าใจแล้ว
ฉันว่าต้องมีเรื่องเลวร้ายตามมาแน่ๆ
ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
ทำไมฉันถึงไปจูบพี่เขาเนี่ย
ไอ้แอลกอฮอล์เฮงซวย
ทำไมฉันต้องไปทำกล้องของดงกูพังด้วยเนี่ย
ไอ้แอลกอฮอล์เฮงซวย
แอลกอฮอล์เฮงซวย
ในซีซันแรก ปธน. สละชีวิต ในการต่อสู้กับมนุษย์ต่างดาว
ฉันชุบชีวิตเขาขึ้นมาดีมั้ยนะ
ให้เป็นซอมบี้
ใช่แล้ว ให้เขากลายเป็นซอมบี้ และต่อสู้กับมนุษย์ต่างดาวอีกดีกว่า
"ปธน. บรูซลีกลับชาติมาบู๊"
แค่ชื่อก็โคตรเฉียบแล้ว
ขอโทษนะครับ รามยอนอยู่ตรงไหนเหรอ
รสอะไรครับ
รสเย็นตาโฟต้มยำมวยไทย
- อันนี้ครับ - เย็นๆ อะไรนะ
อ๋อ รสอาหารไทยใช่มั้ยครับ ตอนนี้ของหมดครับ
จริงเหรอ อุตส่าห์อยากกินนะเนี่ย
ซูอามีแฟนใหม่แล้วเหรอ
- เขาทำงานอะไรเหรอ - เป็นเจ้าของร้านอาหารไทย
เดี๋ยวสิ
เย็นตาโฟ...
ภาษาไทย
หมอนั่นต้องเป็นแฟนเก่าของซูอาแน่ๆ
แกตายแน่
- ตะกี้มีอะไรผ่านเราไปหรือเปล่า - นั่นสิคะ
ใครตายงั้นเหรอ
คุณดงกู ขอโทษนะคะ แต่คุณช่วยดูแลซอลให้หน่อยได้มั้ย
- ฉันต้องไปเรียนทำขนม - ได้เลย
ซอล แม่ไปเรียนก่อนนะจ๊ะ
- ขอบคุณค่ะ คุณดงกู ไว้เจอกันนะคะ - ได้เลยครับ
เดินทางดีๆ นะครับ
มีใครจองห้องพักมั้ยนะ
ใครมาชนล้มเนี่ย
อ้าว ทำไมไอ้นี่ถึงมาอยู่บนพื้นล่ะ
นี่มันอะไรกัน
อะไรกันวะเนี่ย
กล้องฉัน
เกิดอะไรขึ้นกับกล้องฉัน
ใครทำกล้องฉันพัง
พี่เป็นคนทำใช่มั้ย
ฉันเปล่านะ
คังซอจิน
นี่เป็นฝีมือเธอใช่มั้ย
เธอเป็นคนทำใช่มั้ย
พี่พูดเรื่องอะไร ฉันไม่เคยเห็นกล้องของพี่เลยนะ
ฝีมือดูชิกสินะ
ฮัลโหล
บงดูชิก แกทำกล้องของฉันพังใช่มั้ย
อะไรนะ แกไม่ได้ทำเหรอ
แค่นี้แหละ
ใครทำกล้องฉันพังวะ
ถ้าจับตัวคนร้ายได้ พ่อจะหวดให้ไส้บิดเลย
น้องกล้องลูกพ่อ
ใครมันทำกับแกแบบนี้
ทำไมฉันถึงไปจูบพี่จุนกีเนี่ย
ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ แต่ตอนนั้นพี่เขาก็ดูเท่จริงๆ
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
ทำไมกัน
ไม่คิดแล้วดีกว่า
- นี่ ซอจิน - ตกใจหมดเลย
- เคาะประตูก่อนสิ - โทษที
ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเธอ
อะไรเหรอ
ซอจิน
ฉันว่าเราควรบอกดงกูเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
ว่าไงนะ
ทำไมพี่ถึงอยากบอกพี่ดงกูเหรอ
เธอก็เห็นเขาแล้วนี่
ฉันกลัวว่าถ้าเขามารู้ทีหลัง เขาจะระเบิดลงลูกใหญ่กว่านี้
ฉันเครียดนะเนี่ย
ทำไมเราต้องบอกเขาว่ามันเกิดอะไรขึ้นล่ะ
ซอจิน ความลับมันไม่มีในโลกนะ
ถ้าเขามารู้ทีหลัง เขาต้องฆ่าเราแน่
เธอก็รู้ว่าเขาเป็นยังไง
สารภาพบาปกันเถอะ
ก็ได้ แล้วสมมุติว่าถ้าเราสารภาพบาป
พี่คิดว่าพี่ดงกูจะยอมรับได้เหรอ
ทันทีที่เราบอกเขา พวกเราก็ตายอยู่ดี
ทำไมฉันถึงได้...
ลืมๆ มันไปเถอะ พี่
ถ้าพวกเราไม่พูด ก็ไม่มีใครรู้หรอก
ก็ได้
ทำไมถึงอยากบอก เรื่องที่เราจูบกันให้พี่ชายฉันรู้ด้วยเนี่ย
เสียสติไปแล้วหรือไง
ถ้าเราไม่บอก เขาอาจจะไม่มีวันรู้ก็ได้
เชื่อเขาเลย
ทำไมเธอกล้าปิดเรื่องนี้นะ ทั้งๆ ที่เขารักกล้องเขามากแท้ๆ
ฉันกลัวจริงๆ ว่าสักวันนึง ฉันจะลงเอยกับผู้หญิงแบบนี้
ถ้ามีภาพของเขาแล้ว ก็น่าจะจับเขาได้ใช่มั้ยคะ
ฉันยังต้องรออีกเหรอคะ
แล้วฉันต้องรออีกนานแค่...
ฮัลโหล
คุณตำรวจ...
ฉันต้องรออีกนานแค่ไหนเนี่ย
ไม่ได้การแล้ว
เธอคิดจะทำอะไร
ฉันจะรอเขาอยู่ที่นี่
ไม่ได้เหรอ
แต่ถ้าเขาเห็นเธอ เขาก็คงรีบหนีไปเลย
จริงด้วย
ฉันจะทำยังไงดี
เฉิ่มชะมัดเลย
เครื่องแบบไม่ได้เรื่องเลย
ก็มันเป็นแบบนี้ ใส่ๆ ไปเถอะน่า
เธอคิดจะอยู่นานแค่ไหนเนี่ย
จนกว่าจะจับหมอนั่นได้
ฉันอยู่ไม่ได้เหรอ
ฉันจะไปจัดชั้นสินค้า ช่วยดูแคชเชียร์ให้ด้วยนะ
ก็ได้
- สวัสดีค่ะ -ไปเอาโค้กมาให้กระป๋องนึงซิ
- แล้วก็ช็อกโกแลตแท่งนึง - อะไรนะคะ
ทำไมถึงมาสั่งฉันล่ะคะ
ลูกค้าสั่งสินค้า หุบปากแล้วไปหยิบมาสิ
ว่าไงนะ
หยาบคายชะมัดเลย
เธอไม่พอใจงั้นเหรอ
เป็นแค่พนักงานพาร์ตไทม์ มาพูดแบบนี้กับลูกค้าได้ยังไง
ว่าไงนะ
กล้าดียังไง
ซูอา หยุดเลยนะ
เดี๋ยวผมเอามาให้ครับ
ต้องแบบนี้สิ
ได้แล้วครับ
ขอโทษนะคะ
นี่คุณทิ้งขยะลงพื้นเหรอ ถังขยะก็อยู่ใกล้ๆ แท้ๆ
ค่าทำความสะอาด ก็รวมอยู่ในเงินเดือนเธอเหมือนกัน
ว่าไงนะ
กล้าดียังไง
หยุดเดี๋ยวนี้นะ
เธอเพิ่งมาทำงานวันแรก
ฉันจะยอมปล่อยไปก็ได้
ทำงานให้มันดีๆ หน่อย
อะไรนะ
ขอบคุณครับ
เธอเป็นอะไรของเธอ
ทำไมล่ะ ก็หมอนั่นเสียมารยาท
เขาเป็นเจ้าของร้านอาหารแถวนี้
พยายามอย่ามีเรื่องกับเขาดีกว่า
นายนี่มันใจเสาะจริงๆ
คุณยุนอา
สวัสดีค่ะ
ทำไมน้ำเสียงไม่ดีเลยล่ะครับ
เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
ฉันรู้สึกว่าฉันตามที่ครูสอนไม่ทัน
แล้วก็หัวไวไม่เท่าคนอื่นๆ
ไม่ต้องกังวลนะครับ
คุณทำได้แน่
คือฉันไม่มีเวลาฝึกทำขนม นอกจากเวลาเรียนเลยด้วย
คุณยุนอา วันนี้คุณว่างมั้ยครับ
- เข้ามาเลยครับ - ขอบคุณค่ะ
ทำไมถึงพาฉันมาร้านขนมเหรอคะ
สวัสดีค่ะ เจ้าของร้าน
- นี่เป็นร้านของคุณเหรอคะ - ใช่ครับ
เชิญทางนี้ครับ
ที่นี่คือที่ไหนคะ
มันเป็นห้องทำงานส่วนตัวของผม
ผมคิดสูตรขนมใหม่ๆ ในนี้
แล้วก็มาแอบนอนกลางวันด้วย
แบบนี้นี่เอง
คุณยุนอา
มาทำโดนัทแบบที่เราเรียนวันนี้กันดีมั้ยครับ
- เดี๋ยวผมสอนคุณเอง - จริงเหรอคะ
ไอ้กล้องบ้านี่โคตรแพงเลย
ฉันไม่มีเงินแล้วด้วย
ดงกู
แกไปไหนมาเหรอ
ไปร้านซ่อมกล้อง
แต่มันซ่อมไม่ได้
- โธ่ โอลิเวีย - โอลิเวียเหรอ
ใครคือโอลิเวีย
กล้องของผมไง
ผมรักกล้องมากกว่าน้องสาวอีกนะ
ผมซื้อมันมาด้วยเงินที่ผมเก็บหอมรอมริบ จากการทำงานก่อสร้าง
ผมทำความสะอาดและมอบความรักให้มันทุกวัน
จนผมตกหลุมรักมัน
ดงกู...
แกร้องไห้เหรอ
คือว่า...
ผมรู้สึกใจหายแล้วก็เสียใจ เหมือนเสียน้องสาวจริงๆ ของผมไป
โอลิเวีย
เมื่อไหร่พวกเขาจะประกาศผลสัมภาษณ์เนี่ย
ซอล บางทีฉันอาจจะไม่ผ่านก็ได้นะ
ขออย่าให้เป็นแบบนั้นเลย
ซอจิน
พี่ทำฉันตกใจนะ มีเรื่องอะไรอีก
ฉันคิดว่าเราควรบอกความจริงกับเขานะ
อะไรนะ
ดงกูถึงกับหลั่งน้ำตาเลยนะ
เขากำลังร้องไห้อยู่เนี่ย
ทำไมเขาต้องร้องไห้ด้วย
เขาจะร้องหรือไม่ร้อง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา
คังซอจิน
เธอไม่มีมนุษยธรรมเลยหรือไง
มันเกี่ยวอะไรกับมนุษยธรรมเนี่ย
เธอไม่รู้สึกบ้างเลยเหรอ
เธอไม่สงสารดงกูบ้างเลยเหรอ
ทำไมฉันต้องสงสารพี่ดงกูเรื่องนี้ด้วย
เธอนี่เหลือเกินจริงๆ
ฉันมองหน้าดงกูตรงๆ ยังไม่ได้เลย
พี่จุนกี มันเป็นอุบัติเหตุเพราะพวกเราเมา
เราไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดสักหน่อย
เธอนี่เหลือเกินจริงๆ
ต่อหน้าซอล เธอยังไม่รู้สึกผิดอีกเหรอ
ฉันไม่เคยรู้เลยนะ ว่าเธอจะหน้าไม่อายขนาดนี้
หน้าไม่อายงั้นเหรอ
พี่จุนกี ตอนนี้พี่กำลังสับสน
ไปนอนพักก่อนเถอะ
พี่จะได้รู้สึกดีขึ้น
ตกลงมั้ย
ไปนอนพักซะ
ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อยใช่มั้ย
เธอขำอะไรเหรอ
นิยายของนายมันไร้สาระสุดๆ เลย
ปธน. อเมริกาฟื้นคืนชีพ มาปล่อยพลังลมปราณเนี่ยนะ
โคตรไม่สมเหตุสมผล
ฉันเล่าไปว่าในซีซันหนึ่ง ปธน. บรูซลีฟื้นคืนชีพได้
นั่นแหละที่ไม่สมเหตุสมผล
แบบนี้ฉันก็เขียนได้
ซูอา
เธอจะอยู่ที่นี่อีกนานมั้ย
จนกว่าฉันจะจับหมอนั่นได้
คือฉันใกล้จะเลิกงานแล้ว
ไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว
[เจ้าของร้านอาหารเฮงซวย]
- สวัสดีครับ - เออ ฉันเอง
ขอรามยอนสักห้าถ้วย ใส่น้ำร้อนมาเลยนะ แล้วเอามาส่งที่ร้านให้หน่อย
คือผมกำลังจะกลับบ้านแล้ว...
ถ้างั้นก็เอาติดมือมาด้วยเลยสิ
- เร็วๆ นะ - อะไรนะ
เจ้าของร้านครับ...
มีอะไรเหรอ
ฉันไม่ใช่ทาสของแกนะเว้ย
ผมเอารามยอนห้าถ้วยมาส่งแล้วครับ
มาช้าจังเลย คราวหลังมาเร็วๆ หน่อยนะ
ทั้งหมดเท่าไหร่
4,500 วอนครับ
- ขอบคุณครับ - เออ
ไปกันเถอะ ซูอา
ดูชิก
เรากินปิ้งย่างกันดีกว่า
ฉันเลี้ยงเอง
ทำไมอยู่ดีๆ ก็อยากกินล่ะ ไปกันเถอะ...
ขอโทษนะคะ
ครับ
จะรับอะไรดีครับ
ขอชุดประหยัดหมูสองชุดแล้วก็น้ำอัดลมขวดนึง
ฝากย่างหมูมาจากในครัวเลยนะ ฉันขี้เกียจย่างเองแล้ว
- อะไรนะ - ทำไมล่ะ คุณไม่อยากทำเหรอ
ลูกค้าสั่งก็ทำตามสิ จะบ่นทำไม
เธอมาพูดห้วนๆ แบบนี้ได้ยังไง
อ้าวเหรอ คุณไม่พอใจเหรอคะ
นึกว่าลูกค้าจะพูดอะไรก็ได้เสียอีก
ว่าไงนะ
ทำไมถึงทิ้งกระดาษลงพื้นแบบนั้น
ค่าทำความสะอาดก็รวมอยู่ในบิลแล้วนี่คะ
คุณเป็นคนพูดเองนี่
เธอเสียสติไปแล้วเหรอ
ว่าไงนะ
"เสียสติ" เหรอ
นี่คุณด่าลูกค้าว่าบ้างั้นเหรอ
นี่คือวิธีปฏิบัติกับลูกค้าของคุณเหรอ
เธอจะทำอะไร
เฮ้ย...
- คุณคิดจะทำอะไร - อะไรนะ
ทำไมต้องทำร้ายฉันด้วย
ทำไมต้องทำร้ายผู้หญิงบอบบาง
เปล่านะ คือฉันแค่จับไหล่เธอ...
อะไรอีก
ดูสิ
มันห้อยต่องแต่งเลย
- ฉันว่าฉันแขนหักแน่ๆ เลย - หักง่ายไปมั้ง
ดูชิก แจ้งตำรวจให้หน่อยสิ
- ตำรวจเหรอ - ฉันเจ็บมากเลย
อย่าทำแบบนั้นนะ เดี๋ยวก่อน
แม่จ๋า
มัวรีรออะไรอยู่เหรอคะ จะพูดอะไรก็พูดสิ
โอ๊ย เจ็บไหล่จังเลย
ดูชิก เรียกตำรวจเถอะ
โทษที
"โทษที" งั้นเหรอ
งั้นเหรอ
ผมขอโทษครับ
ขอโทษหมอนี่ด้วย
เร็วสิ
ผมขอโทษครับ
- ผมขอโทษที่ทำไม่ดีกับคุณ - ครับ
- นี่ คุณเจ้าของร้าน - ครับ
หมอนี่ไม่ใช่คนฉลาด
แต่พ่อแม่ของเขาก็ดีใจมากตอนที่เขาเกิดมา
เขาไม่ใช่ทาสที่คุณจะใช้ทำอะไรก็ได้
ถ้าฉันเห็นว่าคุณรังแกเขาอีก...
ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคราวหน้าฉันจะทำอะไร
- เข้าใจมั้ยคะ - ครับ
แล้วไหล่คุณเป็นไงบ้าง
ดีขึ้นแล้ว
ค่ารักษาก็เอาไปเป็นทิปให้พนักงานแล้วกันนะ
ดูชิก เราไปกันเถอะ
ขอบคุณครับ
ซูอา เมื่อกี้สุดยอดเลย
เธอนี่เก่งจริงๆ
ความเครียดของฉันมลายหายไปหมดเลย
ถ้าฉันเห็นคนที่ชอบรังแกคนอื่น ฉันคงทนดูเฉยๆ ไม่ได้หรอก
ถ้าเรายอมปล่อยมันผ่านไป พวกนั้นก็จะได้ใจ
- และมันจะทำให้นายโดยรังแกไปตลอด - เข้าใจแล้ว
กระเป๋าฉันหนักจังเลย
ช่วยถือให้หน่อยสิ
- อะไรนะ - ช่วยถือกระเป๋าให้หน่อย
มันหนัก ฉันถือไม่ไหว
ฉันเจ็บแขนด้วย
เล่นใหญ่ขนาดนั้น ตอนนี้ก็เลยหิวแล้ว
ไปซื้อต็อกบกกีให้หน่อยสิ
- อะไรนะ - ฉันหิวแล้ว
หิวจังเลย
เอ่อ ก็ได้ๆ
ต็อกบกกี
เดี๋ยวนะ
ซูอา นี่เธอกำลังใช้งานฉันเหรอ
ฉันขอให้นายช่วยในฐานะเพื่อนต่างหาก
ไปซื้อต็อกบกกีให้หน่อย
เร็วเข้าสิ
เร็วๆ
- ไปสิ ดูชิก - เข้าใจแล้ว
รสชาติมันก็...
- อร่อยดีนะ - จริงเหรอคะ
ใช่ มันอร่อยมากเลยครับ
ผมบอกแล้วว่าถ้าได้ฝึกซ้อม คุณต้องทำได้แน่นอน
ขอบคุณมากเลยนะคะ
เป็นเพราะคุณแท้ๆ เลย
คุณยุนอา คุณอยากเป็นเชฟทำขนมมั้ยครับ
คือว่า...
ฉันอายที่ต้องพูดตรงๆ แบบนี้
แต่ฉันทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง
แต่ฉันได้รับคำชมเป็นครั้งแรก ตอนที่ฉันทำขนม
ฉันเลยคิดว่านี่อาจจะเป็นสิ่งเดียวที่ฉันได้ทำดี
ฉันจะตั้งใจเรียนทำขนม และประสบความสำเร็จให้ได้ค่ะ
และฉันจะเปิดร้านขนมใหญ่ๆ แบบนี้เลย
ซอลจะได้มีอะไรที่เธออยากมี
แบบนี้นี่เอง
คุณยุนอา
ถ้าคุณมีเวลา คุณมาฝึกทำขนมที่นี่ได้ทุกเมื่อเลยนะครับ
- ผมจะบอกพนักงานไว้ให้ - จริงเหรอคะ
ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากเลยค่ะ
เสียงอะไรเนี่ย
อะไรกันวะ
ฉันเอง
โอลิเวียไง
โอลิเวียเหรอ
กล้องของดงกูงั้นเหรอ
ดงกูรักฉันมากแท้ๆ
แต่นายกลับทำลายทุกอย่าง
นี่เป็นความผิดของนาย
เป็นความผิดของนาย
ฉันขอโทษ
- ฉันไม่ได้ตั้งใจ - หุบปาก!
คิดว่าจะปิดเรื่องนี้ไปได้ตลอดหรือไง
ฉันก็อยากบอกเขา
- แต่ว่าซอจิน... - ไม่ต้องมาแก้ตัว!
สุดท้ายแล้ว นายก็ไม่ได้บอกเขาอยู่ดี
ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้นาย
ฉันจะไม่ยกโทษให้นายเด็ดขาด!
เลือด นั่นมันเลือดนี่นา
นี่มันไม่ถูกต้อง
นี่มันไม่ถูกต้องสุดๆ เลย
ซอจิน ตื่นเร็วเข้า
ซอจิน ตื่นสิ
นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย
โอลิเวีย
โอลิเวียมาเข้าฝันฉัน
โอลิเวียไหนเหรอ
เธอร้องไห้เป็นเลือด
ดงกู...
พี่พูดเรื่องอะไรของพี่เนี่ย
ฉันทนอยู่แบบนี้ไม่ได้
ฉันต้องบอกความจริงให้ดงกูรู้
เดี๋ยวนะ
พี่เป็นบ้าอะไร
พี่อยากบอกพี่ชายฉันเรื่องนั้นเหรอ
มันเป็นทางเดียวที่จะทำให้ฉันรอด
โอลิเวีย โอลิเวีย...
พี่จุนกี
เขาเป็นบ้าอะไรของเขาเนี่ย
เจ็บมากมั้ย
ดงกูฉันมีเรื่องจะสารภาพ
อะไรเหรอ
ความจริงก็คือ ซอจินกับฉัน...
- คือว่าเรา... - ช้าก่อน!
พี่คิดจะทำอะไร
พี่จะบ้าเหรอ
คังซอจิน พอได้แล้ว
เราโกหกเขาตลอดไปไม่ได้
เธอคิดจะโกหกพี่ชายที่น่าสงสารของเธอ ไปอีกนานแค่ไหนเหรอ
ถ้าเธอยังไม่พูดความจริง สักวันเธอต้องได้เจอแน่
โอลิเวีย โอลิเวีย...
พี่พูดบ้าอะไรของพี่
พูดเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ
บอกมาสักทีสิ
คังซอจิน เธอพูดสิ
นี่คือโอกาสสุดท้ายที่อาจจะทำให้เรารอดชีวิต
พี่จะบ้าหรือไง
ทำไมเราต้องบอกเขาด้วย
คังซอจิน พอได้แล้ว
ก็ได้ ฉันจะบอกเขาก็ได้
- ให้ตายสิ - มีเรื่องอะไรกันงั้นเหรอ
ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องบอกพี่ด้วย
บอกไปเถอะน่า
พี่ดงกู
- ความจริงก็คือ... - คืออะไร
เมื่อคืนเราดื่มกันนิดหน่อย
- ดื่มไปแค่นิดหน่อย - อ่าฮะ
พี่จุนกีกับฉัน...
มีเรื่องอะไรก็พูดมาเลยสิ
เราจูบกัน
ใช่ เราจูบกันเมื่อคืน
อะไรนะ
เธอพูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย
ฉันทำอะไรกับเธอนะ
พี่ไม่ได้หมายถึงเรื่องจูบเหรอ
เธอพูดเรื่องอะไรเนี่ย
ฉันหมายถึงเรื่องที่เราทำกล้องเขาพังต่างหาก
ว่าไงนะ
เดี๋ยวก่อนนะ
มาสรุปกันหน่อยซิ
พี่จุนกีกับเธอออกไปดื่มกันเมื่อคืน
และกลับมาทำกล้องผมพัง
ไม่สิ ไม่ใช่
ก่อนที่จะทำกล้องพัง...
พวกพี่ไปดื่มและจูบกันงั้นเหรอ
จูบใช่มั้ย
พี่จุนกีกับซอจิน ใช่มั้ย
พี่ดงกู มันเป็นอุบัติเหตุน่ะ
อ๋อ อุบัติเหตุ
ดงกู...
ใจเย็นๆ นะ
ใจเย็นๆ เหรอ
จะให้ใจเย็นได้ยังไงเล่า!
มานี่เลย
ออกมานะ
เข้าไปทำอะไรกันในนั้น
เปิดประตู ไม่งั้นฉันจะพังเข้าไป
ฉันจะพังประตูแน่ ไอ้พี่อีจุนกี
คังซอจิน!
พี่ดงกู ใจเย็นๆ ก่อนสิ
มาคุยกันด้วยเหตุผลดีกว่านะ
เปิดประตูเดี๋ยวนี้
ทำไมเขาถึงเงียบไปล่ะ
เขาไปแล้วเหรอ
นึกว่าจะโดนฆ่าแล้วมั้ยล่ะ
ชิวแบคคา
นี่เธอกับฉัน...
เราทำจริงๆ เหรอ
ใช่
- แล้วไปบอกหมอนั่นได้ยังไง - ก็พี่บอกให้ฉันบอก
พี่บอกว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่เราจะสารภาพ
ฉันหมายถึงเรื่องกล้องต่างหาก
เดี๋ยวนะ
- หรือว่า... - อะไรเหรอ
เธอตั้งใจมอมเหล้าฉันใช่มั้ย
อะไรนะ พี่จะบ้าเหรอ
- ฉันไม่มีทางคบกับพี่แน่ - หยุดเดี๋ยวนี้
มานี่เลย
อย่าหนีไปไหนนะ
อย่าหนีนะ
ดงกู...
เงียบ!
พี่กล้าดียังไง ถึงได้ทำแบบนี้กับน้องสาวผม
จูบเนี่ยนะ
โอ๊ย ปวดคอ
พี่ดงกู มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ นะ
ฉันคงทำอะไรบ้าๆ เพราะฉันเมามากไป
ฉันไม่มีทางคบกับพี่จุนกีหรอก ต่อให้เขาเป็นผู้ชายคนสุดท้ายบนโลกก็เถอะ
ว่าไงนะ
ฉันก็ไม่ชอบผู้หญิงจุดเดือดต่ำ แถมหนวดเยอะกว่าฉันเหมือนกัน
- อะไรนะ อยากตายเหรอ - หยุดเลยนะ
บอกให้เงียบ!
จากนี้ไป ห้ามเข้าใกล้กันในรัศมีห้าเมตร
ห้ามสบตากันด้วย
ห้ามพูดถึงและคิดถึงกันเด็ดขาด เข้าใจมั้ย
ก็ได้
เข้าใจแล้ว
อยู่ให้ห่างกันเดี๋ยวนี้
กลับห้องกันไปเลย
- ไปแล้วๆ - เร็วอีก
เร็วกว่านี้ อย่าอยู่ใกล้กันด้วย
แค่นี้ยังเหนื่อยไม่พอหรือไงวะ
คุณดงกู
เดี๋ยวฉันทำเองก็ได้
ไม่เป็นไร ผมทำเองดีกว่า
- ให้ฉันทำเถอะค่ะ - เดี๋ยวผมทำเอง
- ไม่เป็นไรหรอก คุณไปทำธุระของคุณเถอะ - ค่ะ
ว่าแต่คุณดงกู
คุณโกรธอะไรฉันหรือเปล่าคะ
- เดี๋ยวนี้คุณไม่ยอมคุยกับฉันเลย - เหรอ
ไม่ใช่สักหน่อย
ผมไม่ได้โกรธอะไรหรอก
ค่อยยังชั่วหน่อย
ถ้างั้นฉันลงไปเตรียมมื้อเย็นก่อนนะคะ
เอาเลย เชิญตามสบาย
มาทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย
แค่นั่งเฉยๆ
- เธอใส่อะไรอยู่ - ไอ้นี่เหรอ
มันช่วยลดอาการบวม พวกนางแบบเขาใช้กัน
ตาฉันบวมเพราะมัวแต่ รอจับไอ้สิบแปดมงกุฎที่ร้านสะดวกซื้อ
งี้นี่เอง
ถอนหายใจใหญ่เลยนะ
มีเรื่องอะไรเหรอ
เรื่องคุณยุนอาใช่มั้ย
ประเด็นก็คือ...
ฉันบอกตัวเองให้เลิกคิดถึงเธอ แต่ฉันทำไม่ได้เลย
ซูอา
ยิ่งนับวัน ฉันก็ยิ่งชอบคุณยุนอามากขึ้น ฉันควรจะทำยังไงดี
แล้วนายชอบอะไรในตัวเธอเหรอ
ไม่รู้สิ
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันชอบเธอตรงไหน
หรือว่าชอบเพราะอะไร
จะเอาไงต่อดีเนี่ย
คิดไม่ออกเลย
ฉันจะรับผิดชอบคนอื่น ระหว่างที่ตัวเองต้องทำงานได้ยังไง
ฉันจะได้เป็นผู้กำกับจริงๆ เหรอ
หรือว่ามันจะป็นแค่ฝันลมๆ แล้งๆ นะ
ดงกู
ไม่เจอกันตั้งนานเลยนะ
- ดีใจที่ได้เจอเธออีก - สวัสดีครับ ผู้กำกับ
เดี๋ยวนี้ทำงานอะไรเหรอ
ก็เรื่อยๆ ครับ
แล้วผู้กำกับล่ะครับ
ฉันกำลังจะทำหนังเรื่องนึง
ยินดีด้วยนะครับ
ฉันกำลังหาคนมาช่วยงานอยู่
นายสนใจจะมาร่วมงานกับฉันมั้ยล่ะ
ผมเหรอครับ
ผมขอคิดดูก่อนก็แล้วกัน
- งั้นฉันไปก่อนนะ - โชคดีครับ
ขาดทุนยับ
ถ้าเป็นแบบนี้เราต้องโดนยึดบ้านแน่ๆ เลย
นั่นสิ ปัญหาใหญ่เลยนะ
- กลับมาแล้ว - กลับมาแล้วเหรอ
กลับมาแล้วเหรอคะ
ทำงานเป็นไงบ้างคะ
ก็ดี
ทำไมต้องถอนหายใจด้วย
มีเรื่องอะไรเหรอ
ฉันเจอผู้กำกับที่ฉันเคยร่วมงานด้วย
เขาเสนอให้ฉันร่วมงานกับเขาอีกครั้ง
พี่คิดจะตอบตกลงใช่มั้ย
ฉันบอกเขาว่าขอคิดดูก่อน
ไม่เห็นมีอะไรต้องคิดเลย
พี่จะได้ค่าตอบแทนเป็นค่าแรงขั้นต่ำ แถมต้องหามรุ่งหามค่ำ
และพี่จะไม่มีเวลากลับบ้าน
พี่คิดจะทิ้งงานที่เกสต์เฮาส์งั้นเหรอ
พวกเราขาดทุนมาหลายเดือนแล้วนะ เงินจะไม่พอจ่ายค่าเช่าแล้ว
ห้ามตอบตกลงเด็ดขาด
ฉันไม่ได้บอกว่าจะไปทำสักหน่อย
ขอเวลาฉันคิดบ้างสิ
ฉันแค่พูดให้ฟังเฉยๆ
ฮัลโหล
ซอจินพูดอยู่ค่ะ
อะไรนะคะ
จริงเหรอ
ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ
ใครโทรมาเหรอ
มีเรื่องอีกแล้วเหรอ
เปล่า บริษัทหนังสือพิมพ์ ที่ฉันไปสัมภาษณ์โทรมาบอกว่า...
ฉันได้งานแล้ว
เริ่มงานตั้งแต่พรุ่งนี้เลย
จริงเหรอ
ใช่
พี่ยุนอา นี่ไม่ใช่ความฝันใช่มั้ย
พี่หยิกฉันทำไมเนี่ย
ไม่ใช่ความฝันจริงๆ ด้วย
ฉันได้งานแล้วจริงๆ
เก่งมากเลย
ยินดีด้วยนะ
ฉันภูมิใจในตัวเธอจริงๆ ซอจิน
เสียงดังอะไรกันเหรอ
ซอจินเพิ่งได้งานที่บริษัทหนังสือพิมพ์
- เริ่มงานพรุ่งนี้เลย - จริงเหรอ
ดีใจด้วยนะ ชิวแบคคา
เก่งมาก เจ้าชิวแบคคา
ห้ามเข้าใกล้กันภายในรัศมีห้าเมตร
ได้จ้ะ พ่อ
ยินดีด้วยนะ ชิวแบคคา
- เงินเดือนออกแล้วเลี้ยงข้าวเราด้วยนะ - อื้ม
เธอจะต้องฝึกงานสามเดือน
ตอนนี้ทีมข่าวบันเทิงคนไม่พอ
เธอจะได้ทำข่าวบันเทิงนะ
นี่คือโต๊ะทำงานของเธอ
- ขอให้โชคดี - ขอบคุณค่ะ
เดี๋ยวสิ ฉันต้องแนะนำตัวก่อน
สวัสดีค่ะ
ฉันเป็นหนักงานใหม่ ชื่อคังซอจินนะคะ
ฉันจะตั้งใจทำงานกับทุกคนค่ะ
ดูเหมือนทุกคนจะยุ่งแฮะ
เธอเป็นใครเหรอ
ฉันเป็นพนักงานใหม่ ชื่อคังซอจินค่ะ
อ๋อ เด็กฝึกงานเหรอ
ยินดีที่ได้รู้จักนะ
แล้วทำไมถึงไม่ทำงานเหรอ
ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องทำอะไรบ้าง
แต่ฉันทำได้ทุกอย่างที่คุณสั่งเลยค่ะ
เธอรู้จักรายการ "ราชาหน้ากากนักร้อง" มั้ย
พวกเขาปกปิดตัวตนของ "ราชา" มาเจ็ดสัปดาห์แล้ว
ทุกๆ คนต่างวิ่งวุ่นเพื่อหาคำตอบ ว่าคนคนนั้นคือใคร
- งั้นเหรอคะ - ไปหาคำตอบมา
อะไรนะคะ
ไปหามาว่า "หน้ากากหมึกแดง" คือใคร
แล้วฉันจะ...
ไหนเธอบอกว่าทำได้ทุกอย่างไง
ไปหาคำตอบว่ามาว่าเขาคือใคร
อย่าลืมถ่ายรูปเขาตอนไม่ใส่หน้ากากมาด้วยนะ
เข้าใจมั้ย
ค่ะ
แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงวะ
เอาไงดีเนี่ย
ขอโทษนะคะ นี่คือสตูดิโอ ของรายการราชาหน้ากากนักร้องใช่มั้ยคะ
ใช่ครับ ว่าแต่คุณเป็นใคร
ฉันเป็นนักข่าวค่ะ
ฉันต้องเข้าไปสัมภาษณ์คนในสตูดิโอ
เดี๋ยวก่อนครับ คุณเข้าไปไม่ได้
วันนี้มีการถ่ายทำแบบปิด
แต่ฉันเป็นนักข่าวนะคะ เป็นนักข่าว
เข้าไปไม่ได้ครับ
ต่อให้เป็นประธานธิบดีก็เข้าไปไม่ได้ครับ
อะไรนะ
คุณกำลังริดรอนสิทธิ ในการรับรู้ข่าวสารของประชาชนนะคะ
ถ้าคุณยังไม่ให้เขาฉันเข้าไป เกรงว่าฉันจะต้องใช้กำลังนะคะ
คุณหัวเราะเหรอ
ปล่อยฉันนะ
ปล่อยฉันสิ
อย่าดูถูกสิทธิในการทราบข่าวสาร ของประชาชนสิคะ
กลับไปเถอะครับ
เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวสิ
นี่!
จะทำยังไงดีเนี่ย
ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย
นี่มันอะไรกัน
- ทำไมล่ะ ก็ดูดีออกนี่นา - เสียงคุ้นๆ จังเลย
เหมาะกับนายแล้ว
ชุดมันโคตรเฉิ่มเลย
อะไรกันเนี่ย
- ไหนคุณบอกว่ามันเป็นละครทีวี - ก็ใช่ไง
- ละครสำหรับเด็กไง - อะไรนะ
ผมยอมรับก็ได้
แต่คุณบอกว่าจะให้ผมเล่นคู่กับพระเอก
ก็ใช่ไง
เนื้อเรื่องก็คืออควาแมนกระทืบนาย ที่เล่นเป็นปลาหมึกที่ชั่วร้าย
เห็นมั้ย ได้เล่นคู่กับอควาแมนแล้ว
นี่มันหลอกลวงกันชัดๆ เลย
- ขอโทษนะคะ - อะไร
นึกแล้วว่าต้องเป็นพี่
ทำไมถึงแต่งตัวแบบนั้นล่ะ
- เล่นเป็นปลาหมึกเหรอ - ปลาหมึกยักษ์ต่างหาก
ปลาหมึกธรรมดาไม่ได้มีหนวดปุ่มๆ แบบนี้
- เธอมาทำอะไรที่นี่ - ฉันเหรอ
ฉันต้องมาหาข่าว
ตั้งแต่วันแรกเลยเหรอ
เยี่ยมไปเลย ชิวแบคคา
บอกแล้วไงว่าห้ามเรียกชื่อนั้น
จริงสิ พี่จุนกี...
พี่พอจะรู้มั้ยว่าใครคือหน้ากากหมึกแดง
หน้ากากหมึกแดงเหรอ
จะไปรู้ได้ยังไงเล่า
ถามทำไมเหรอ
รุ่นพี่ที่ทำงานสั่งให้ฉันมาหาคำตอบ
คงยากหน่อยนะ
พวกเขาระวังเรื่องนี้กันสุดๆ เลยล่ะ
- ขนาดโปรดิวเซอร์บางคนยังไม่รู้เลย - จริงเหรอ
ฉันถูกสั่งให้มาถ่ายรูปหน้ากากหมึกแดงด้วย
ฉันไม่รู้หรอกว่าใครเป็นหมึกแดงหรือหมึกดำ
แล้วคุณจะทำยังไงกับเรื่องนี้
ไม่ทำอะไรทั้งนั้น
นายต้องใส่ชุดนั้นเข้าฉาก
- ไปกันได้แล้ว - คุณจะไปไหน
ตามมาเร็วเข้า
เป็นพี่ที่ไม่มีประโยชน์เลย
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจูบคนแบบนี้
แอลกอฮอล์เฮงซวย
แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าใครเป็นหน้ากากหมึกแดง
ฉันมาแล้ว
อ้าว ดงกู นั่งก่อนสิ
มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ
มีลูกค้าอยากได้วิดีโอ บันทึกการเจริญเติบโตของลูก
นายอยากทำงานนี้มั้ย
ผมเหรอ
ให้ผมเป็นผู้กำกับเลยเหรอ
ใช่ นายโหลดไฟล์ดิบจากคลาวด์มาได้เลย
ปกติฉันไม่ค่อยส่งงานแบบนี้ให้ใคร ทำให้ดีๆ นะ
ผมจะทำให้เหมือนเป็นหนังสั้นเลยครับ
เตรียมตัวประทับใจได้เลย
ฉันไม่ทำงานแบบนี้มานานมากเลยนะเนี่ย
คิดถึงสมัยที่ต้องทำหนังสั้นเลย
ตื่นเต้นจัง
ฉันน่าจะต้องถ่ายวิดีโอมาเพิ่ม
เอาไงดีเนี่ย
มายืนเฝ้าทางเข้า คงเหนื่อยแย่เลยนะคะ
ฉันซื้อมาให้ค่ะ
ขอบคุณครับ
ขอเข้าไปก่อนนะคะ
เข้าไปไม่ได้ครับ
ขอร้องล่ะ
นี่ค่ะ โอเคมั้ย
ขอบคุณครับ
งั้นฉันเข้าไปก่อนนะคะ
เข้าไปไม่ได้ครับ
ฉันขอร้อง
ได้โปรดเถอะ
ให้ตายสิ
ขอฉันเข้าไปเถอะนะคะ แค่ครั้งเดียว
ถ้ากลับไปมือเปล่า ฉันต้องซวยแน่ๆ
ฉันไหว้ล่ะ
ถ้าคุณพยายามจะเข้าไปอีก ผมจะโทรแจ้งตำรวจ
บ้าจริง
ทำไงดีเนี่ย
อยู่ไหนนะ
จ๊ะเอ๋!
ไม่เคยได้ผลเลย
แบบนี้คงถ่ายไม่ได้แน่ๆ
จริงด้วย
ไหนใครอารมณ์ดี
ขอโทษที่รบกวนนะครับ
ผมต้องถ่ายวิดีโอ แต่เธอร้องไห้ไม่หยุดเลย
ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่คุณถ่ายไปทำอะไรเหรอ
เป็นสารคดีที่บันทึกเรื่องราวการเติบโตของเธอ
ผมต้องการฟุตเทจเพิ่ม
จะว่าไปแล้ว...
คุณช่วยผมหน่อยได้มั้ย
ฉันเหรอคะ
จะให้ฉันทำอะไรเหรอ
คุณดงกู
แค่ให้อุ้มไว้เฉยๆ เหรอคะ
ใช่ อย่าขยับนะ
- ฉันต้องแต่งตัวแบบนี้ด้วยเหรอ - ใช่
เพราะว่าผมจะได้ลบคุณออกจากรูปได้ง่ายๆ
ผมรู้ว่ามันยาก แต่ช่วยอดทนหน่อยนะ
ผมจะรีบถ่ายให้เสร็จ พร้อมนะ
แอกชัน
เยี่ยม ดีมาก
เด็กดี
- คนเก่ง - ดีมากเลย
คัต!
เก่งมาก ฮยอนอา
ทำได้ดีมาก คุณยุนอา
แค่นี้เหรอคะ เสร็จแล้วเหรอ
เมื่อกี้มันหลุดโฟกัสน่ะ
พร้อมนะ แอกชัน
มองตรงนี้นะ ยุนอา ช่วยอุ้มเธอสูงอีกหน่อย
- แบบนี้เหรอคะ - นั่นแหละ
ฮยอนอา มองทางนี้นะ
เก่งมาก
มองมาๆ
คัต
เก่งมาก
คุณยุนอา ทำได้ดีมากเลย
ขออีกรอบนึงนะ
น่าอายชะมัดเลย
นี่ฉันต้องเป็นตัวประกอบไปอีกนานแค่ไหนกัน
ปืนหมึกพิฆาตงั้นเหรอ
ชื่อเท่กว่าหน้าตาเยอะเลย
พอมีหนวดยาวๆ พวกนี้ แค่จะฉี่ก็ยังลำบากเลย
- เจอกันอีกแล้วนะครับ - นั่นสิครับ
ฟ้าคงส่งเรามาให้เป็นเพื่อนกันแน่ๆ
ชุดของคุณ...
ผมได้เล่นละครเด็กเรื่อง "ซูเปอร์อควาแมน"
รับบทเป็นมนุษย์ปู
- อ๋อ เหรอครับ - ใช่
ผมก็เหมือนกัน
ผมเล่นเป็นมนุษย์หมึก
ถ้างั้นคืนนี้เราไปกันหมึกย่าง กับโซจูด้วยกันมั้ย
- เอาสิครับ - เยี่ยมเลย
เป็นวันแรกที่แย่สุดๆ เลย
ตอนแรกฉันคิดว่าทุกอย่างจะราบรื่น
นี่ เด็กฝึกงาน
มานั่งทำอะไรตรงนี้เหรอ
รุ่นพี่...
หาคำตอบได้หรือยัง ว่าใครคือหน้ากากหมึกแดง
ยังไม่ทราบค่ะ
ระบบความปลอดภัยมันแน่นหนามาก
เธอจะใช้มันเป็นข้ออ้างสินะ
ไม่ใช่ค่ะ
- ซอจิน - ฟังนะ เด็กใหม่
ถ้ามีทัศนคติแบบนี้ เธอคงเป็นนักข่าวไม่ได้หรอก
ฉันไม่สนเรื่องยามหรอกนะ ไม่ว่ายังไงก็ต้องหาคำตอบมาให้ได้
ทำไมพวกเขาถึงจ้างคนอย่างเธอมานะ
- ขอโทษค่ะ - ช่างเถอะ
อย่ากลับมาจนกว่าจะได้คำตอบก็แล้วกัน
หรือถ้าหาคำตอบไม่ได้ ก็เลิกเป็นนักข่าวไปเลย
เข้าใจมั้ย
ค่ะ
- นิสัยเสียจริงๆ - ทำไมเหรอ
คุณรู้จักเธอเหรอ
- มนุษย์ปู - ว่าไง
ช่วยอะไรผมหน่อยสิ
มนุษย์ปู
พร้อมมั้ย
พร้อม
แก!
อยากรู้มั้ยว่าปูรสชาติเป็นยังไง
เชี่ยไรเนี่ย
ขอโทษนะครับ
คุณเป็นใคร
- ฉันเป็นผู้ปกป้องสันติสุขของทะเล - มนุษย์ปู...
ฉันต่อสู้ในนามของความยุติธรรม
- ฉันคือมนุษย์ปู - ทำอะไรของคุณเนี่ย
เฮ้ย
มนุษย์หมึก ลงมือเลย
ปืนหมึก...
พิฆาต!
ไปเร็วเข้า
ไปเร็ว มนุษย์หมึก
- ขอบคุณ - รีบไป
เจอแล้ว
หอยแครง
หนอนช้อน...
เพรียงหัวหอม...
นี่มันสังเวียนซีฟู้ดหรือไงเนี่ย
ปลาหมึก
ปลาหมึก ปลาหมึก
นี่ไง ปลาหมึก
หาเจอจนได้
เจ้าหมึก!
อะไรเนี่ย
คุณเป็นใคร
สวัสดีครับ คุณคือหน้ากากหมึกแดงใช่มั้ย
คุณชนะการแข่งขันมาเจ็ดสัปดาห์รวดแล้วด้วย
ใช่ครับ ว่าแต่คุณเป็นใคร
ยินดีที่ได้รู้จักครับ
ผมคือมนุษย์หมึก วายร้ายคู่ปรับอควาแมน
ชื่อของผมคืออีจุนกี
- ว่าแต่คุณชื่ออะไร - อะไรนะ
ทำไมถึงอยากรู้ชื่อผมล่ะ
ผมเป็นหมึกยักษ์ คุณเป็นปลาหมึก
เราเป็นสัตว์ทะเลเหมือนกัน ก็ควรจะญาติดีกันไว้สิครับ
ผมบอกชื่อผมไม่ได้หรอก มันเป็นความลับ
ไม่เอาน่า พวกเราเป็นสัตว์ทะเลเหมือนกัน
ผมบอกชื่อผมไปแล้ว ตามมารยาท คุณก็ต้องบอกชื่อคุณด้วย
ผมบอกไม่ได้
ช้าก่อน
ผมไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอกนะ แต่คุณทำให้ผมไม่มีทางเลือก
มานี่เลย
จะทำบ้าอะไรเนี่ย
หนวดผม!
ฆาตกร!
คุณเป็นใครกันแน่
รปภ. รปภ.
หายไปไหนกันนะ อะไรอีกวะเนี่ย
นี่มันตัวอะไร
มนุษย์ปู
มาได้ทันเวลาพอดี
จับขาเขาไว้
มนุษย์หมึก ลงมือเลย
ถอดหน้ากากเขาออก
ทำอะไรอยู่เหรอ
คนอยู่ตั้งเยอะแยะ อย่าร้องไห้สิ มันน่าอายนะ
ฉันไม่มีอารมณ์เล่นกับพี่หรอก
ฉันแค่จะมาบอกเธอว่าหน้ากากหมึกแดงคือใคร
แต่ถ้าอยากให้ฉันไป ฉันไปก็ได้
จริงเหรอ พี่รู้ได้ยังไง
ต้องขอบคุณความเสียสละของมนุษย์ปู
- อะไรนะ - แต่เธอไม่อยากให้ฉันอยู่นี่นา
งั้นฉันไปก่อนนะ
พี่จุนกี พี่จะไปไม่ได้นะ
นิสัยแย่จริงๆ
อะไรเนี่ย
หน้ากากหมึกแดงก็คือคังคยุนซอง
นี่เป็นรูปหลักฐาน
หน้ากากหมึกแดงคือคุณงั้นเหรอ
ผมเป็นแฟนคลับคุณนะเนี่ย
พี่จุนกี
เด็กน้อย
อย่าทำหน้าเศร้าสิ
อย่าเพิ่งเสียขวัญ
คังซอจินที่ฉันรู้จักเป็นคนเข้มแข็ง
คังซอจิน
เธอต้องทำได้
สู้ๆ นะ
ฉันต้องไปแล้ว
บายนะ
กลับมาแล้ว
ทำไมถึงกลับบ้านพร้อมกันล่ะ
วันนี้คุณยุนอาไปช่วยฉันถ่ายงานมา
- เดี๋ยวฉันดูแลซอลต่อเอง - ได้เลย
- ไปหาแม่ได้แล้ว - น้องซอล
วันนี้สนุกมั้ย
เป็นไงบ้างจ๊ะ
คุณยุนอา วันนี้ขอบคุณที่ไปช่วยผมนะครับ
ไม่เป็นไรค่ะ
- หิวหรือยังคะ เดี๋ยวฉันทำอะไรให้กินนะ - ไม่เป็นไรครับ
ผมต้องตัดวิดีโอต่อ ยังไม่มีเวลากินหรอก
คุณดงกู
อรุณสวัสดิ์
ทำอะไรอยู่เหรอคะ
นี่คุณยังไม่ได้นอนเหรอ
ผมนอนไม่หลับ เพราะผมอยากจะตัดให้เสร็จก่อน
ผมก็เลยทำจนเสร็จเลย
- จริงเหรอคะ - ครับ
เอาล่ะ เรียบร้อย
ผมไปสตูดิโอก่อนนะ
อรุณสวัสดิ์ค่ะ รุ่นพี่
เธอมาทำอะไรที่นี่เหรอ
ฉันบอกแล้วไงว่าถ้ายังไม่รู้ว่า หน้ากากหมึกแดงคือใคร ก็ไม่ต้องกลับมา
นี่ค่ะ
ไหนดูซิ
ไปถ่ายรูปปลาหมึกที่ไหนมาเหรอ
ขอดูหน่อย
เฮ้ย
นี่รูปจริงเหรอ
เธอทำได้ยังไง
ฉันได้มนุษย์หมึกช่วยไว้ค่ะ
- มนุษย์หมึกเหรอ - คือ...
เขาเป็นคนบ้าๆ บอๆ
แต่บางครั้ง เขาก็เท่ดีเหมือนกัน
เหนื่อยจังเลย
นี่ มินซูอา
เธอคิดจะอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหนกันเนี่ย
จนกว่าฉันจะจับหมอนั่นได้
- ฉันเลือดกำเดาออกก็เพราะเธอ - นี่ ดูชิก
ฉันช่วยนายเอาไว้จากไอ้หมอนั่น แค่นี้มันไม่เท่าไหร่หรอก
นายเป็นเพื่อนที่แย่จริงๆ
เธอนี่แย่กว่าเจ้าของร้านนั่นอีก
- นายว่าไงนะ - เปล่า
กลับมาแล้ว
กลับมาแล้วเหรอคะ
- เป็นไงบ้างคะ - เขาเกลียดมัน
เขาบอกว่ามันประหลาด
เขาด่าฉันว่าบ้าด้วย
แกพูดเรื่องอะไร เกิดอะไรขึ้นเหรอ
ฉันทำสารคดีบันทึกการเติบโตของเด็กคนนึง
แต่เจ้านายฉันไม่ถูกใจงานฉันเลย
มันคงไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก
พวกเธอช่วยดูแล้วแสดงความเห็นหน่อยได้มั้ย
ดงกู
นั่นมันอะไร
อสุจิไง
อะไรนะ
ทำไมแกถึงใส่อสุจิเข้าไปในวิดีโอนี้ล่ะ
ฉากนี้เป็นเรื่องจุดกำเนิดของชีวิตไง
มันเป็นภาพการเดินทางของอสุจิ ไปจนถึงรังไข่
ซึ่งทำให้เกิดการปฏิสนธิ
มันคือความจริง แถมยังแปลกใหม่
มันแปลกใหม่ก็จริง
แต่ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็นต้องเอาไปใส่
งั้นเหรอ
แต่ฉากต่อไปมันสุดยอดมากเลยนะ
ดูสิๆ
อะไรเนี่ย
ทำไมเด็กถึงพุ่งออกมาจากท้องแม่ล่ะ
- อะไรของนายเนี่ย - เธอไม่รู้จักเดอะ เมทริกซ์เหรอ
เด็กทารกอยู่ในท้องของแม่เป็นเวลา 10 เดือน
แล้วก็ตู้ม
ฉันทำให้การกำเนิดมันดูทรงพลังไง
นี่มันจะเพี้ยนเกินไปแล้ว
ทำไม ไม่อยากดูกันแล้วเหรอ
นี่มันเหมือนในหนังเลยนะ
ฉากต่อไปจะเป็นฉาก เหมือนในเรื่อง "บันไดซ่อนผี"
มีเด็กโผล่มาตรงนั้นที ตรงนี้ที
- ผลุบผลับๆ - พอแล้ว
เราไม่อยากดูแล้ว
ฉันเหนื่อย ฉันไปนอนก่อนนะ
เมทริกซ์กับผีน่ะสิ
ทำไมเล่า
ดงกู
นายอยากเป็นผู้กำกับจริงๆ ใช่มั้ย
หมายความว่าไง
ฉันแค่กลัวว่าวันนึงหนังของนาย จะมาปรากฏต่อสายตาชาวโลก
มันยังไม่จบนะ ดูให้จบก่อนสิ
ฉันว่าวิดีโอมันดูเหมือนหนังดีนะคะ แล้วก็น่าสนใจดีด้วย
ฉันพูดจริงๆ นะ
ช่างมันเถอะ
ยิ้มหน่อยสิคะ คุณดงกู
ผมก็อยากจะยิ้ม แต่มันทำไม่ได้
ผมกลัวว่าผมจะทำได้แค่ ถ่ายแค่วิดีโอวันเกิดไปเรื่อยๆ
ผมคงไม่มีวันได้เป็นผู้กำกับจริงๆ
คุณเริ่มตอนนี้เลยก็ได้นี่คะ
ทำหนังของคุณเลย
มีคนชวนคุณไปร่วมงานนี่นา
- คือเรื่องนั้น... - ฉันไม่เคยเห็นคุณมีความสุขขนาดนั้น
ฉันคิดว่าคุณเป็นคนที่มืดมน ชอบโกรธและตะคอกคนอื่น
แต่ตอนที่เราถ่ายวิดีโอกันเมื่อวาน
ฉันถึงได้รู้ว่าคุณก็ยิ้มได้มีความสุขมากๆ เหมือนกัน
ฉันรู้เลยว่าคุณต้องรักงานนี้มากแน่ๆ
ฉันรู้สึกได้
จริงเหรอ
เพราะงั้นอย่ากลัวเลยค่ะ
ลองดูอีกสักครั้งนะคะ
มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ
อ้าว
ฉันไม่ยักรู้ว่าคุณจะขี้ขลาดขนาดนี้
อะไรนะ
ถ้าคุณไม่กล้าลงมือทำอะไรสักอย่าง เพราะมัวแต่กลัว...
แล้วคุณจะมีความสุขได้ยังไงคะ
คุณต้องเสียใจทีหลังแน่
ถ้าเกิดว่ามันไม่สำเร็จ...
คุณก็แค่เริ่มต้นใหม่
จริงมั้ยคะ
ฉันพูดจาล้ำเส้นเกินไปหรือเปล่าเนี่ย
ขอโทษค่ะ
คุณดงกู ฉันทำงานบ้านเสร็จหมดแล้ว
ฉันจะไปฝึกทำขนมนะ
ครับ
คังดงกู คุณทำได้
คุณต้องทำได้
สวัสดีครับ
ดงกู
มาทำอะไรที่นี่เหรอ
ตำแหน่งงานที่คุณชวนผม...
ผมตกลงทำครับ
ฝากตัวด้วยนะครับ
คังดงกู
ซูอา จะไปไหนเหรอ
ฉันไปสิงอยู่ที่ร้านสะดวกซื้อ แต่ตอนนี้แวะออกมาสูดอากาศ
ดูอารมณ์ดีจังเลยนะ
มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเหรอ
ฉันกลับเข้าวงการทำหนังแล้ว
- ฉันตัดสินใจแล้ว - งั้นเหรอ
เยี่ยมเลย
ฉันรู้แล้วว่าทำไมฉันถึงชอบคุณยุนอา
งั้นเหรอ ทำไมล่ะ
ฉันชอบเธอโดยไม่มีเหตุผล
ฉันแค่ชอบเธอ
อะไรของนายเนี่ย
แล้วเรื่องเธอกับซอลล่ะ
ฉันก็ยังไม่มั่นใจ
แต่สิ่งนึงที่ฉันมั่นใจก็คือ...
ถ้าฉันคิดมัวแต่ลังเล ฉันอาจจะต้องเสียเธอไป
และฉันคงไม่มีความสุข
ฉันต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ
เพราะงั้นฉันจะสารภาพรักกับเธอ
จริงเหรอ
เมื่อไหร่
ตอนนี้เลย
รีบเข้าบ้านเถอะครับ
ขอโทษนะคะ แต่คุณไม่ต้องไปส่งฉันทุกครั้งก็ได้
ไม่เป็นไรครับ มันเป็นทางผ่านอยู่แล้ว
อากาศหนาวด้วย รีบเข้าบ้านเถอะ
ค่ะ งั้นไว้เจอกันตอนเรียนนะคะ
อ้าว โทรศัพท์...
สงสัยจะทำหล่นไว้ในรถของคุณฮยอนจุน
คุณดงกู
คุณยุนอา ผมมีเรื่องอยากจะบอกคุณ
อะไรเหรอคะ
ผมชอบคุณ
ผมชอบคุณจริงๆ คุณยุนอา
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย